StukTV: 5 Years interview

Het is vrijdag 23 februari 2018, enkele uren voor het grote StukTV: 5 years weekend zitten we in de kleedkamer van theater Markant in Uden. Twee dagen lang vieren Giel, Thomas & Stefan met hun fans en vrien­den dat ze hun YouTubekanaal al vijf jaar lang draaiende houden. Of nou ja, draaiende houden… Met inmiddels 1,7 miljoen abonnees, bijna 300 opdrachten en grensoverschrijdende series, kan je met zekerheid zeggen dat Stuk­TV is uitgegroeid tot één van de succesvolste YouTube-kanalen van Nederland. Hoe ver­liep die weg naar de top? En wat kwam daar voor de jongens persoonlijk bij kijken? Ik ga vanmiddag op zoek naar de antwoorden op deze vragen en mag anderhalf uur lang Giel, Thomas en Stefan het hemd van het lijf vra­gen. Geen vraag was te gek, te brutaal of te heftig. Dit is het StukTV: 5 Years interview!

Door: Brechje van Bladel

Jongens, welkom. Jullie bestaan nu vijf jaar, maar laten we eerst even teruggaan naar het begin. Giel, hoe is StukTV ontstaan?

Giel: Dat was het moment dat ik in m’n slaapkamer zat, televisie zat te kijken en me vooral afvroeg: “Wie wil dit in godsnaam zien?”. Met een beetje Google-werk kom je er dan achter dat tv-directeuren eigenlijk bepalen wat er wordt uitgezonden. Toen dacht ik: “Hé, dat systeem werkt niet in mijn ogen. Hoe tof zou het eens zijn als de kijker bepaalt wat een paar gasten gaan doen?”. Daar doe je een format omheen en zo was het idee ontstaan.

Al snel kwam Thomas natuurlijk in beeld.

Giel: Ja, toen was het einde zoek. Toen dachten we: “Oké, misschien moeten we nu stoppen.” [lacht]

Hoe kwamen jullie met elkaar in contact?

Giel: Thomas kwam met Koningsdag bij mij zuipen in Uden om te kijken of het klikte. Nou, dat ging prima, want hij trok meteen z’n onderbroek uit.
Thomas: Nee, ik had m’n onderbroek nog aan.
Giel: Oh, z’n onderbroek had ‘ie nog aan. Hij ging in ieder geval zo voor een winkel met onderbroekenmode staan. Toen wist ik: “Oké, deze guy is gewoon heel raar, maar past er misschien wel goed bij.”.

Waarom besloten jullie dat er een derde presenta­tor bij moest komen?

Stefan: Ja, waarom gingen jullie niet met z’n tweeën? Want het klikte kennelijk tussen jullie, toch?
Giel: Omdat ik vond dat je juist met z’n drieën veel meer kunt, want als hij [wijst naar Stefan] “ja” zegt en ik zeg “ja”, dan moet hij [wijst naar Thomas] het toch doen.

Waarom werd het Stefan van de mensen die auditie hebben gedaan?

Giel: Omdat die guy eigenlijk het tegenovergestelde was van ons. Ik vind wel dat hij meer op mij lijkt dan op Thomas, maar hij is toch een heel ander type persoon. Ik zou bijvoorbeeld niet met Stefan in een huis kunnen wonen.
Thomas: Ik wel, eigenlijk. Ik zou het kapot grappig vinden. Ik heb sowieso een keer voorgesteld om met z’n drieën te gaan samen­wonen. Maar ja, toen gingen Jut en Jul allebei samen­wonen. [Iedereen lacht.]

Wat was jullie eerste indruk van elkaar?

Stefan: [tegen Thomas] Ik vond jou echt een hockeybal. Echt zo’n kutstudent, zo studentikoos.
Giel: Zo, ik ook, man!
Stefan: [tegen Giel] En jou vond ik gewoon een beetje boers.
Thomas: Een hele gezellige Brabander.

En wat was jullie indruk van Stefan?

Giel: Echt top. Ik had met Stefan gelijk een goeie klik. Ja, Steef en ik zaten altijd al wel op één lijn.
Thomas: Bij de audities was Stefan de enige die een beetje normaal was, degene met wie we een normale klik hadden. Wij wilden gewoon iemand met wie we chille filmpjes konden maken.
Giel: Dus eigenlijk is Stefan het gewoon geworden door de slechte audities.

Bij gebrek aan beter?

Stefan: [lacht] Bij gebrek aan beter, ja.

Je merkt vaker dat jullie al snel als een bepaald type worden gezien. Zo is Stefan de grappige, Thomas de casanova en Giel een soort leider.

Stefan: Ja, zeker. Maar dat is natuurlijk ook wel het beeld dat we al 5,5 jaar uitzenden.
Giel: Ja, terwijl ik het met het beeld “leider” niet eens ben. Ik vind dat we met z’n drieën net zoveel doen.
Stefan: Ja, nee, maar het is niet per sé “de leider” als in dat je alles leidt. Het is meer dat Thomas gewoon de mooiboy is…
Thomas: Dat vind ik dus echt niet.
Giel: Lul niet! Tho, ik wil het nu één keer uitgesproken hebben, daarna praten we er nooit meer over. Zeg gewoon dat het zo is!
Thomas: Ik hou m’n bek wel even, maar dit slaat helemaal nergens op.
Giel: Het slaat wel ergens op. Je weet best van jezelf dat je een mooi­boy bent. Wat zeg je dan; dat je lelijk bent?
Thomas: Nee, helemaal niet, maar het slaat ner­gens op dat ik zogenaamd hier de ijdelste ben, want jij [aan Giel] laat haarimplantaten zetten en jij [aan Stefan] kamt je baard elke dag.
Stefan: Nou, ik ben het sowieso niet, maat.
Giel: En ik ook niet, dus dan blijf jij over.
Thomas: Want er moet per sé één mooiboy zijn?
Giel: Ja! Anders werk het toch niet? [lacht]
Thomas: [lacht] De boyband moet altijd één mooiboy hebben.

Hebben jullie onderling wel eens problemen ge­had?

Giel: Stefan en ik hebben twee keer een dikke ruz­ie gehad. Eén keer tijdens Roadtrippers en één keer tijdens een DJ boeking. Dat was de volgende dag pas weer goed.
Stefan: Ja, zelfs twee dagen later, volgens mij. Die eerste was wel dezelfde avond weer goed. Maar hé, zes jaar samenwerken en twee keer ruzie: valt nog mee, hoor!
Giel: Je werkt zo veel samen. Stefan en ik wensen elkaar dan echt de slechtste dingen toe, maar daarna kunnen we lachen. Soms is ruzie ook goed. Maar met Thomas… Ik heb nog nooit ruzie met jou gehad, Tho.
Thomas: Nee, ik ben ook niet zo’n ruziezoeker.
Giel: Als Stefan en ik geen Thomas om ons heen had­den, dan hadden wij allang iemand op z’n bek geslagen. Honderd procent.

Wat vond jullie omgeving van Stuk toen jullie be­gonnen?

Giel: Oh, allemaal kut. Mijn pa was het er echt niet mee eens. M’n moeder dacht: “Nou, we zullen het allemaal wel zien.”, maar ze stonden niet te springen.
Stefan: Allemaal leuk, bij mij. Behalve m’n moeder.
Thomas: Ze dachten allemaal: “Wat gaat hij nou doen, joh?”.

En wat vinden ze er nu van?

Giel: Fantastisch.
Thomas: Mijn ouders hadden er toch niks over te zeggen, want ik was allang uit huis. Ze zeiden al­leen: “Wanneer ga je nou een keer een echte baan zoeken?” en dat zeggen ze nog steeds, dus in principe is er eigenlijk niks veranderd.
Stefan: Mijn familie vindt het tof. Ze beseffen allemaal dat het gewoon mijn werk is geworden en dat het niet meer een uit de hand gelopen hobby is.

Wat was voor jullie het toppunt van de afgelopen vijf jaar StukTV?

Giel: Voor mij Jachtseizoen, en dan seizoen één, om­dat die zelf was gefinancierd door ons.

Haal je daar dan ook meer waardering uit?

Giel: Ja, we wilden een format neerzetten waar we in geloofden en daarna pas een sponsor erbij zoeken. Dat is best wel lef hebben, vind ik achteraf, want je stopt ergens geld in en dat moet je wel terugverdienen.
Stefan: Voor mij was het zonder twijfel Roadtrippers seizoen twee, in Amerika. Ik heb daar gewoon het ultieme vrije gevoel meegemaakt. Er was niemand bij: niemand van productie, niemand van de cameracrew, geen regisseur. Gewoon wij drieën, jong, de tijd van ons leven. Dat was echt leip. En voor mij de eerste keer in fucking Amerika, dat vergeet ik nooit meer.

En voor jou, Thomas?

Thomas: Ik denk Roadtrippers seizoen één, omdat we voor het eerst echt een serie gingen maken en het ook op tv kwam. Dat vond ik echt kicken.

Wat vond je de afgelopen vijf jaar echt heel erg om te doen?

Stefan: Voor mij de tuinrace, dat vond ik heel erg om te doen. Die heb ik ook niet gedaan.
Thomas: Ja, die tuinrace was echt kut.
Giel: [lacht] Ja, Tho en ik hebben dat gedaan! Hilarisch! Poh, wat was die heftig.
Thomas: Naakt in de Kruidvat vond ik achteraf ook best wel heftig. Hoe vaak dat nog terugkomt…
[Iedereen lacht]
Giel: Bij mij was het in de bouwmarkt, toen we met een scooter daar doorheen gingen en ik bij m’n nek werd gegrepen. Daar schrok ik wel echt van.

Hebben jullie ergens spijt van?

Giel: Ja, een hotelkamer slopen.
Stefan: Ja, toen we een kamer gingen leegroven, was het nog wel oké; toen hebben we alles teruggebracht. Maar dat slopen ging te ver. En op zich zou ik ook niet meer met een scooter door de bouwmarkt gaan.
Giel: Ja, we worden allemaal ouder.
Thomas: Ik wel, ik zou dat nog wel doen.
Giel: Is goed, Thomas krijgt volgende week een scoot­er in z’n handen. [lacht]
Stefan: Toen met die hotelkamer, toen was ik 20, 21 jaar. Toen deden we dat gewoon, we waren echt wild. Ik denk dat we onze wildste periode nu wel gehad hebben. Of denken jullie dat niet?
Giel: Ja. Ik vind het op dit moment ook veel leuker om gewoon hele gruwelijke topseries te maken.
Stefan: Ik vind extreme dingen wel tof, maar het moet wel goed doordacht en onderbouwd zijn. Ik bedoel, ik kan wel als een mongool dingen gaan slopen in een hotelkamer, maar daar heeft niemand iets aan.
Thomas: We krijgen ook wel steeds meer verantwoor­delijkheid natuurlijk. Je wordt er anders op aangekeken.

Het heeft even geduurd voor jullie echt doorbraken met StukTV…

Thomas: Ja, het heeft zeker drie jaar geduurd voordat we er geld mee konden verdienen.

Heb je nooit het vertrouwen verloren?

Giel: Nee, ik heb er altijd in geloofd. Ik heb nooit ge­dacht: “Ik kap ermee.”. Jullie wel?
Stefan: Tho heeft een momentje gehad.
Thomas: Ja, maar dat was gewoon heel simpel: ik moest de huur betalen. Dan zeggen je ouders: “Je moet gewoon geld verdienen, pik.”. Dus ja, toen heb ik wel op het punt gestaan om ermee te stoppen en als cameraman aan de slag te gaan.
Stefan: Ik heb die gesprekken met mijn familie ook gehad, hoor. Van “Ja, pik, moet je niet gewoon een baan zoeken waar je goed betaald voor krijgt?”. Maar dan zei ik: “Nee man, ik vind het gewoon leuk om te doen.”.

Giel en Stefan, hebben jullie in die twee jaar ook nog naast Stuk gewerkt?

Giel: Ja, ik werkte als bedrijfsleider bij een uitzendbureau.
Stefan: Ik heb heel veel baantjes gehad: ik heb een krantenwijk gedaan, bij een honden- en kattenvoerfabriek gewerkt, bij de gemeente, als schoffelaar…
Giel: Dat wist ik niet, man! Dus jij kan gewoon schof­felen?
Stefan: Ik kan schoffelen, ja. Ik weet hoe ik moet schoffelen.
Giel: Nou, ik heb over een jaar een tuin, dus…
Stefan: Dan kom ik lekker schoffelen bij je. M’n tarief is wel iets omhoog gegaan.
Giel: [lacht] Kut, kan ik beter een normale tuinman regelen.

Lezen jullie vaak reacties of nieuws over Stuk?

Giel: Soms.
Thomas: Ja, ik lees af en toe reacties, ik hou het wel in de gaten.
Stefan: Ik lees de topcomments op social media en YouTube, maar ik ga niet elk bericht lezen dat één of andere criticus heeft geschreven.
Thomas: Er zijn natuurlijk veel mensen die niet rea­geren, die kijken gewoon onze video’s. Mensen die wel reageren, hebben altijd iets te zeiken, maar het is toch wel interessant. Het is toch je publiek.

Ik heb ook het internet afgespeurd…

Stefan: Oh jee!

En wat ik vaak lees, is dat mensen vinden dat jullie nep zijn geworden of dat afleveringen in scène zijn gezet. Wat vinden jullie daarvan?

Stefan: Ja, ik vind het jammer.
Thomas: Daar doe je niks aan, want dan zouden wij dus rekening moet­en gaan houden met mensen die dingen nep vinden, terwijl we het eigenlijk echt doen. Ja, dat slaat dus ner­gens op. Ik heb daar echt schijt aan, want mensen zeggen maar wat. We hebben altijd gewoon gefilmd hoe we het maken, dat maakt het ook leuker om naar te kijken.
Stefan: Ik denk overigens dat de mensen die zeggen dat we nep zijn, over het algemeen vrij jonge kinderen zijn, die niet helemaal doorheb­ben hoe het werkt.

Hoelang willen jullie doorgaan met StukTV?

Giel: Er zijn nog veel nieuwe dingen die we willen gaan doen, dus zeker nog wel een tijdje.
Thomas: We hebben nooit echt een plan voor op de lange termijn gemaakt.

Stefan: Ik probeer wel verder te kijken. Ik realiseer me wel steeds meer dat ik het werk wat ik nu doe zo lang mogelijk wil blijven doen.
Giel: Dat heb ik ook.

Dus jullie zijn nog lang niet van plan om te stoppen?

Stefan: Nee, ik niet. Ik denk niet dat Stuk zomaar stopt, het is te groot daarvoor. Iets als RTL stopt ook niet zomaar. Stuk is gewoon fucking groot op internet, dat kan sowieso niet stoppen.

Zou er dan misschien opvolging kunnen komen als jullie stoppen?

Stefan: Nou… Daar heb ik laatst toevallig nog over nagedacht; dat zou wel kunnen.
Thomas: Nee, dat gaat niet.
Stefan: Jawel, dan neemt iemand anders het stokje over en begint het eigenlijk weer opnieuw. Ik vind dat StukTV groot genoeg is om dat te kunnen maken. Dat zou ik ook best wel legendarisch vinden.
Thomas: Ja, maar we hebben net uitgelegd dat Stuk­TV zo sterk is omdat we alle drie verschillend zijn. Dan zou je dus drie dezelfde soort gasten moeten vinden.
Stefan: Nee, dan zoeken wij gewoon drie gasten die ook totaal anders zijn dan wij.
Thomas: Ik weet het niet, ik zou het heel raar vinden.

Vind je dat je bent veranderd de afgelopen jaren?

Giel: Ik ben doelgerichter, ik weet nu beter wat ik wil.
Stefan: Ik durf oprecht te zeggen dat ik nog steeds true ben gebleven aan wie ik zelf ben. Ja, er zijn natuurlijk wel dingen veranderd. Overal waar ik kom, herkennen mensen mij, maar dat heeft mij qua karakter niet aangetast, gelukkig.

Merken jullie verder veel van de roem die Stuk heeft gebracht?

Thomas: Ja, ik heb m’n nieuwe auto net opgehaald. [lacht]
Stefan: Ja, je hebt natuurlijk kijkers voor de deur en je kan niet meer naar de supermarkt.

Komt dat vaak voor?

Giel: Bij mij elke dag, maar ik doe gewoon niet open.
Thomas: De laatste tijd is het echt erg!
Stefan: Echt verschrikkelijk. Echt heel irritant. Ik doe ook niet open, ik blijf gewoon zitten, ik doe net alsof ik dood ben. Maar goed, dat komt erbij kijken.

Zou je de rest van je leven in de spotlights willen bli­jven staan?

Giel: Nou… Nee, soms is het leuk, soms niet.
Thomas: Nee, dat hoeft voor mij niet. Als ik maar ge­woon toffe programma’s kan maken.
Stefan: Ja, gewoon lekker m’n eigen ding blijven doen op internet. Daar ben ik goed in en dat wil ik blijven doen. Dingen als rode lopers en zo, dat vind ik echt verschrikkelijk.

Volgen jullie zelf YouTubers?

Giel: Nee, helemaal niet.
Stefan: Ja, ik wel. PewDiePie kijk ik, die vind ik de laatste tijd echt ontzettend scherp en vermakelijk. The Dudesons kijk ik ook regelmatig. Zij zijn in mijn optiek echt een beetje de pioniers van YouTube en gaan ook altijd voor kwaliteit. Binnen Nederland kijk ik eigenlijk alleen Dylan Haegens, als het onderwerp me aanspreekt, en Supergaande. Meer niet.
Thomas: Ik kijk veel documentaires die op YouTube staan, maar niet per sé naar bepaalde YouTubers. RedBull maakt bijvoorbeeld hele vette programma’s. En The Dudesons vind ik inderdaad legendary.

Wel opvallend dat jullie eigenlijk vooral buiten­landse kanalen noemen. Wat vinden jullie van de Nederlandse YouTubescene?

Giel: Belachelijk.
Stefan: Er zit echt heel veel rommel tussen.

Denk je dat er door YouTubers te makkelijk over YouTube wordt gedacht?

Giel: Ja.
Thomas: Wij hebben gewoon een andere smaak qua video’s maken, we hebben een andere standaard. Daardoor vinden we video’s van sommige YouTubers minder.
Stefan: Er is ook gewoon een rare trend gaande in Nederland, waarin iedereen maar gewoon van die bizarre titels en gekke thumbnails met rode pijlen erin accepteert, dat ik echt denk van: “Wat is dit voor shit, man?”.
Giel: Ja, precies, uhl!
Stefan: En ja, mensen accepteren dat gewoon, maar wij staan daar echt boven. Er zijn ook gewoon veel mensen die naar makkelijke dingen willen kijken, zoals een vlog. Ik laat vloggers daarom gewoon lekker hun ding doen. Wat wij doen betreft een heel ander vakgebied, wij doen iets heel anders. Je gaat SBS Shownieuws ook niet vergelijken met een programma zoals Je Zal Het Maar Hebben van BNN. Het zijn twee totaal verschillende dingen.

Met Roadtrippers hebben jullie de televisie al wel eens bereikt. Zie je StukTV ooit nog een keer op televisie komen?

Stefan: Nee.
Giel: Nee. Heel misschien met een nieuw format.

Maar dan zou je dat ook op YouTube zetten?

Stefan: Ja. Sowieso, YouTube heeft altijd voorrang.
Thomas: Maar dan zouden we het alleen maar doen om die oudere doelgroep, die op tv zit, ook nog naar YouTube te halen, zodat we daar nog winnen. Voor de rest hebben we eigenlijk niks te halen op tv, want onze YouTube-digits zijn hoog. En het zou eventueel voor een merk interessant zijn, natuurlijk.

Waar zien jullie jezelf over vijf jaar? Is er nog iets dat je heel graag wil doen buiten StukTV?

Giel: Nee, ik wil gewoon dat StukTV nog meer een online zender gaat worden. That’s it. Nog meer groei­en dus.
Stefan: Ik zou binnen vijf jaar wel weer terug het the­ater in willen. Dat vind ik wel heel gaaf, dat heeft een speciaal plekje voor mij. Ik heb vijf jaar theater ge­studeerd en dat is een hele leuke, warme wereld, waar ik wel weer een keer in zou willen duiken met een kleine theatershow of zoiets.
Thomas: Ik zie jou ook nog wel in films spelen.
Stefan: Dat zou ik ook nog wel leuk vinden. Dat gaat waarschijnlijk ook gebeuren.

En Thomas, is er nog iets dat jij heel graag wil doen?

Thomas: Nou, ik heb nu al echt heel veel dingen gedaan, die ik ooit wilde bereiken. Ik ben in oorlogs­gebied geweest, ik heb dingen voor het Rode Kruis gedaan…
Giel: Hij is gezegend, de arme ziel heeft rust.
Thomas: En nu weet ik weer nieuwe dingen te verzin­nen en dan ga ik dat gewoon maken. Als ik dit de rest van m’n leven kan doen, ben ik echt supergelukkig.
Stefan: Ik heb dat ook wel hoor, ik vind het werk dat we nu doen en alles waar het uit bestaat echt supertof. Het is eigenlijk wel waar ik van gedroomd heb.

Dan moet ik tenslotte echt nog één vraag namens de kijkers stellen: Stefan, ga je ooit nog je baard afscheren?

Giel: Hij is wel mooi.
Thomas: Ik denk het niet.
Stefan: Misschien, ik denk het ook niet.

 

Het moge duidelijk zijn: de jongens zijn niet van plan te veranderen of afgeremd te worden door hun soms overweldigende succes. Doorknallen, hele vette series maken en vooral blijven doen wat ze zelf leuk vinden, zijn de dingen die op de planning staan. Voorlopig kunnen we dus nog volop genieten van alle gekkigheid die Giel, Thomas en Stefan wekelijks uithalen. Dan kun­nen we eigenlijk nog maar één ding zeggen: op naar de volgende 5 jaar!